En weer streek er een kille wind op, die zijn rug deed rillen. Hij wist dat het niet handig was in dit grauwe weer zonder wintervacht buiten te zitten. Hij verlangde ook naar een warm hol, samen met een roedel of familie. Maar in een roedel zat hij nog niet, en zijn familie had het te druk. Natuurlijk kon hij wel vrienden opzoeken, maar hij wilde die liever niet lastig vallen. Weer een kille wind deed zijn rug rillen, en hij huiverde even. Hij sloeg zijn staart om zijn poten heen, en dook zo diep mogelijk in elkaar. Zijn enorme lengte was niet meer zichtbaar; hij leek een hulpeloze, kleine wolf. De wind leek te huilen, en het harde geluid deed pijn aan zijn oren. Waarom zat hij hier nog? Hij moest ergens naar een warme, veilige plek. Maar hij wilde niet binnen zitten, hij wilde buiten zijn. En iets aan deze plek trok hem aan, ookal was deze zo koud, met de kille, huilende wind.

[Mooi onderschrift ]

Met kleine maar parmantige stappen baande Mahiya zich een weg door de sneeuw. Ze liep regelrecht op het kasteel af, waar ze hoopte dat het wat warmer en beschutter was. Er woei een kille wind die haar niet aanstond. Te koud, te ijzig. Alsof de winter nog lang niet voorbij was, hoewel sommige wolven beweerden dat de lente eraan kwam. Ze had natuurlijk ook een plekje in de vallei kunnen zoeken, maar daar was ze maar één keer geweest. Het zou waarschijnlijk ook geen probleem zijn als ze in het Shadow-gebied kwam, maar daar voelde ze zich nooit echt prettig. Eenzaamheid heerste daar. Het kasteel beviel haar gewoon, net zoals het mistige meer daar in de buurt. Ze had net wat stom over het ijs lopen glibberen - blij toe dat niemand haar had gezien. Het was gewoonweg een idioot gezicht geweest. En idioot, zo wilde ze er niet uitzien. Het grote kasteel kwam steeds beter in zicht, het rees omhoog als een berg. Tenminste, dat vond Mahiya. Ze had bergen alleen nog maar van veraf gezien, en dat één keer, toen ze aan de rand van de bossen gekomen was. De grootte kon ze niet goed schatten, maar voor haar was een berg net zo groot als dit vervallen kasteel. Ze was er al bijna toen ze ineens een wolf rook, en hem een moment later zag; een zwarte stip in de witte sneeuw. Haar nieuwsgierigheid won het - zoals altijd - van haar voorzichtigheid en ze liep naar rechts, op de wolf af. Naarmate ze dichterbij kwam, zag ze dat hij niet zo jong was als hij had geleken; hij moest nog ouder dan Rayna zijn. Om hem heen hing een Nightfallgeur en ze trok haar neus even op. Ze besloot toch maar niet al te afwezig tegen hem te doen. Hij was veel ouder dan zij, en echt vertrouwen deed ze hem niet. Toch riep ze luid: 'Hallo!' om haar aanwezigheid te laten merken.

[Dank. (:]

De geur van een erg jong teefje deed hem opkijken. Net toen hij zich omdraaide en de pup zag, groette de pup hem. Een glimlachje verscheen rond zijn snuit, en hij hief zijn kop weer op waardoor het niet meer leek dat hij klein was.
"Hallo," antwoordde hij op de groet van de pup, waarna hij naar haar knikte. Hij bekeek de pup even, en merkte eruit op dat ze nog geen half jaar oud was. Hij snoof haar geur op, en merkte dat heel vaag, bijna uit haar vacht verdwenen, de geur van zijn pleegmoeder, Lyra, te ruiken was. Dit kon niet een van de pups uit haar nieuwe nest zijn, dan had ze wel meer naar Lyra geroken. Verward dacht hij na; wie van haar familie had verder nog pups? Eigenlijk kende hij Lyra's familie daar niet goed genoeg voor. Hij schudde het uit zijn kop, en concentreerde zich weer op de pup. "'t Is koud, is 't niet?" zei hij rustig, waarna hij zijn blik even los liet op de horizon. De ondergaande zon maakte een schouwspel van de hemel. Boven zijn kop was de lucht donker gekleurd, de kleur van de nacht. Maar hoe verder hij zijn blik liet zakken, hoe lichter de hemel werd. Langs de horizon was de hemel goud-oranje gekleurd, terwijl zwarte schimmen van honderden bomen hun takken lieten zwiepen op het ritme van de wind.

Ondanks dat ze misschien iets van Shadow rondom zich heen moest hebben hangen van haar ontmoeting met Sangue, was de reu vriendelijk tegen haar, dus besloot ze dat ze hem mocht - nog wel. Ze ging zitten in de sneeuw en bekeek hem. Zijn rechteroog was geel van kleur en keek haar aan, maar het andere oog schrok haar een beetje af. Het was pupilloos, en het zag er niet helemaal gezond uit. Ze rilde even, probeerde er niet naar te kijken. Zelfs zij wist dat dat onbeleefd was. Was dat oog blind? Ze had nog nooit blinde wolven ontmoet, hoewel ze bijna zeker wist dat deze het niet helemaal was. Anders kon hij haar niet zo strak aankijken. Maar dat linkeroog... Jasses. ''t Is koud, is 't niet?' vroeg de wolf aan haar. Ze haalde haar schouders op. 'Volgens mij is dat meestal in de winter.' Ze keek hem even aan, vroeg zich af of ze haar naam moest noemen. 'Mahiya, dochter van Rayna en Ignis,' zei ze uiteindelijk maar voluit. Niet dat ze haar ouders vaak zag, maar ze bleef een dochter van hen, toch?

De pup had het blijkbaar niet ontzettend koud, ondanks de koude, kille wind die hier langs de ruïnes waaide. Hijzelf had het niet bepaald warm, maar vond je 't gek, zo zonder wintervacht? Hij grijnsde even door de opmerking van de pup, en knikte daarna instemmend. Het was altijd koud in de winter, maar de ene keer was het kouder dan de andere keer. Hij had gekeken naar de pup toen ze sprak, maar keek nu weer naar de horizon. De hemel was nog steeds oranje gekleurd. Dat was het moment dat de pup zich voorstelde. Hij wilde net ook zijn naam noemen, toen de naam van haar vader hem erg bekend voor kwam. Ignis?
"Ignis, is dat je vader? Is dat niet een zoon van Lyra?" vroeg hij rustig, terwijl hij zich weer tot de pup had gewend. Als dat juist was, was hij een 'pleegoom' van haar. De grijns, die nog steeds op zijn snuit te vinden was, werd iets breder.

De wolf noemde zijn naam niet, en dat irriteerde Mahiya een beetje. Als zíj haar naam noemde, vond ze ook dat ze recht had op de naam van een ander. Het leek net alsof de zwarte reu meer macht over haar had dan zij over hem - geestelijk gezien dan. Lichamelijk was hij sowieso sterker. Ze was niet zo dom dat ze dat zou ontkennen. Ze kneep haar ogen even samen terwijl ze naar hem luisterde. De naam Ignis leek hem wat te zeggen. 'Geen idee,' antwoordde ze op de vraag, en haalde haar schouders op. 'Ik heb hem één keer gezien,' voegde ze er aan toe, iets zachter dan normaal, en boog haar kop. Ze wist dat er heel veel pups waren in WS die hun ouders zelden of nooit zagen, dat er zelfs waren die hun ouders kwijt waren geraakt. Zij wist wel dat Rayna bestond, dat Ignis bestond - soms rook ze een oud geurspoor van ze. Hun geur was in haar geheugen geprent. Maar toch was het... vréémd dat ze niet wist wie Ignis was. Ze herinnerde hem zich vaag, van uiterlijk. Hij had niet op haar geleken, meende ze. 'Maar dat zou kunnen,' zei ze snel, zich weer vermannend. 'Ignis is niet een naam die je veel hoort. Is dat ook zo bij jou naam?' Ze bleef zitten, licht grijnzend om het feit dat ze hem toch om zijn naam had kunnen vragen.

Dat de pup haar vader nog maar één keer had gezien, deed hem wat pijn. Zelf had hij ook een vader, die hij bijna nooit zag. Als pup had zijn vader hem en zijn broertjes en zusjes geprobeerd te vermoorden. Toen ze elkaar weer tegen waren gekomen in dit gebied, had hij vriendelijk gedaan. Maar opeens was hij, zonder iets te zeggen, verdwenen. En nu zat hij alsnog zonder vader, en zijn moeder was bij zijn geboorte al dood gegaan.
Hij keek even naar de pup, oplettend naar haar bouw. Hij zocht of ze iets weg had van Lyra, maar vond niets. Waarschijnlijk was ze nog te jong zulke verschijnselen te laten zien. Een wat zwakke glimlach verscheen op zijn snuit. Opeens vroeg ze met een omweg naar zijn naam. Hij had al gemerkt dat de pup niet dom was, en dit deed hem plezier. Ze was erg slim, en hij hoopte dat ze dit zou blijven. Dit kon je wel gebruiken, met sommige wolven tegenwoordig.
"Mijn naam heb ik nooit vaker gehoord, evenals jouw naam," zei hij rustig, terwijl hij even naar de donkere lucht keek. Het leek alsof er donder in de lucht zat. Snel wendde hij zich weer tot de pup, alsof hij nooit had weggekeken. "Mijn naam is Rammstein," zei hij uiteindelijk, en aan de snuit van de pup kon hij zien dat ze blij was eindelijk zijn naam gehoord te hebben. "Waarom ik naar Lyra vroeg, is omdat ze mijn pleegmoeder is. Als Ignis inderdaad haar zoon is, ben ik 'n soort van... Je 'pleegoom'," zei hij, waarna een grijns op zijn snuit verscheen. Hij wist niet of dit de pup iets zou uitmaken, maar het was altijd appart familie, al was het pleegfamilie, zo tegen te komen.

Ze hield haar kopje schuin, maar maakte niet echt een speelse indruk - eerder een nadenkende. Voor spelen had ze vroeger nooit veel tijd gehad. Niet genoeg althans. Een vader die je nooit zag, een moeder die er zelden was - die combinatie zorgde ervoor dat je leerde voor jezelf te jagen, al moest ze het doen met de kleinere prooien. 'Jij bent dus mijn oom,' herhaalde ze even. 'Mijn pleegoom.' Dat klonk heel vreemd. Eigenlijk wist ze niets over familiebanden, maar snel trok ze de conclusie dat, als Ignis de zoon van Lyra was, een 'oom' dus de broer van je vader moest zijn. Ze keek hem weer even aan, zag hem grijnzen, al was het niet onvriendelijk. Ze vroeg zich ineens af wat het verschil was tussen Nightfall en Shadows. Die roedels hadden het niet zo met elkaar, wist ze. En omdat haar vader Shadow was geweest, had ze automatisch voor die kant gekozen. Maar eigenlijk was ze gewoon Mahiya, een zwervend pupje. 'Maakt dat uit, dat je mijn oom bent?' vroeg ze ineens. Misschien moest ze dan ineens in dezelfde roedel als hij, of zo. Jasses. Daar moest ze niet aan denken.

De nadenkende blik van de pup deed hem alweer plezier. Het was goed zo'n jonge pup al te zien nadenken, alhoewel hij het vreselijk voor haar vond dat ze zo alleen moest leven. Als een pup van die leeftijd had je familie nodig om je heen, en deze pup had dat overduidelijk niet. Ze herhaalde zijn woorden ongeveer, dat hij haar oom was. Langzaam knikte hij, terwijl hij er overna dacht. Ignis had hij eigenlijk nog nooit gezien. Het was vreemd te weten zo'n generatie na jezelf te zien, zonder je 'eigen' generatie te hebben gezien. Hij dacht hier kort over na, maar werd onderbroken door Mahiya, die vroeg of dat iets uitmaakte. Hij lachte kort, waarna hij zijn kop schudde en haar aankeek.
"Natuurlijk maakt dat niets uit. Sowieso is het niet zeker of ik wel familie van je ben. En als dat zo is, ben ik maar pleegfamilie. Eigenlijk ben ik dan nog steeds 'niets'. En jij moet je hart volgen, of doen wat je ouders zeggen. Maar als je geen ouders bij je hebt die zeggen wat je moet doen, dan moet je inderdaad je hart volgen. Een onnozele oom die je nooit eerder hebt gezien moet zeker niet gaan zeggen wat jij moet doen," zei hij, waarna hij haar grijnzend aankeek. Deze pup was erg slim, maar moest nog veel over families leren. Het was moeilijk zoiets bij een pup bij te brengen die zijn of haar ouders nooit zag.

Niets. Deze wolf, deze naar Nightfall-ruikende Rammstein, noemde zich niets! Mahiya moest bijna lachen, maar ze hield zich in. Ze wist niet goed hoe volwassenen daarop zouden reageren, en ze besloot dat ze vriendelijk tegen Rammstein moest zijn. Zelfs al was hij misschien familie, hij had sterke tanden. De tweede reden waarom ze niet in lachen uitbarste, was omdat ze een beetje van slag was van zijn woorden. "En jij moet je hart volgen, of doen wat je ouders zeggen." Ze luisterde zelden naar haar hartslag, maar ze wist dat de wolf dat niet bedoelde. Ze had een beetje verstand van beeldspraak en kende dit wel. Had Sangue dat niet ook eens gezegd? 'Mijn ouders zeggen niets meer,' zei ze zacht, en keek omhoog naar de grijnzende snuit. Een wrang glimlachje verscheen op haar gezicht. 'Goed,' beloofde ze toen. 'Ik zal het proberen.' Ze bleef even stil. Haar hart klopte ook daadwerkelijk, merkte ze; doffe slagen, in een regelmatig ritme dat haar wel goed in de oren klonk. Maar wat had ze de afgelopen tijd gedaan als eht ging om 'naar je hart luisteren', zoals Rammstein zei? Ze had overleefd, soms met wolven gepraat - meestal die een stuk ouder waren dan zij - maar daar hield het dan ook op. Ze had eigenlijk ook nooit naar meer verlangt. Ja, misschien toch nog. Naar Rhoon. Maar Rhoon zou ze voorlopig niet meer zien.

Dat haar ouders niets meer tegen haar zeiden, verbaasde hem eigenlijk niet meer. Toch bleef hij het naar vinden voor haar, en hij wenste iets voor haar te kunnen doen. Maar, zoals hij haar al had verteld, moest ze haar hart volgen. Als ze iets van hem nodig had, kreeg hij dat zelf wel te horen. Hij wilde haar niet pushen dingen te doen, zeggen of vragen die ze eigenlijk niet wilde. Een glimlach was weer op zijn snuit te zien, en iets in die glimlach leek de kleine wolvin succes te wensen. Ze was nog jong en klein, de wereld was groot en vol gevaren. Hij hoopte dat ze hier uit zou komen.
"Als je hulp nodig hebt, weet je me altijd te vinden," zei hij rustig tegen haar, waarna hij zijn blik weer over de horizon liet zeilen. "Alhoewel je me misschien wel maf vind. Iemand die eerst altijd een wildvreemde was, en nu opeens beweerd familie te zijn." Een grijns verdreef de glimlach op zijn snuit, maar zijn blik bleef hangen aan de horizon. De oranje gloed was gezakt, en het leek erop dat de nacht snel zou vallen.

Ze haalde weer kort haar schouders op. 'Zit je veel in de vallei?' vroeg ze. 'Daar ben ik eigenlijk nooit. Dus ik weet niet of ik jou kan vinden.' Ze probeerde weer zijn geur te plaatsen, die sterke, zwarte Nightfall-geur. Wat zou Ignis hebben gedaan als hij die had geroken? Misschien had hij Rammstein wel aangevallen. Nee, dat had hij niet gedaan. Want ze waren familie, als het klopte. Maar bij een andere willekeurige geur, dan? Er was nog niet officieel besloten dat Rammstein haar oom zou zijn. Niet dat ze daar veel verandering in kon brengen, of dat ze hem zelfs maar kon aanvallen. Maar ze wist dat Shadows van nature de Nightfall verafschuwden. Waarom zij dat dan niet deed, kon ze niet uitleggen. Ze ging verzitten en keek even voor zich uit. 'Heeft die Lyra nog meer familie?' vroeg ze, haar oogjes weer nadenkend samengeknepen. Misschien had ze nog meer 'ooms', ook wel vrouwelijke. Of was een oom alleen iets voor reutjes? 'En waarom ruik je naar Nightfall?' voegde ze er vluchtig aan toe.

De pup leek veel aan hem te ruiken. Waarschijnlijk was ze nieuwsgierig naar hem, vooral naar de Nightfall. Als ze een pup van Ignis was, zou ze het waarschijnlijk niet goed kunnen vinden met de roedel. Maar er was een grote kans dat Ignis haar nooit over de Nightfall verteld had, of in ieder geval niet hoe ze erover moest reageren. Mahiya vroeg of hij vaak in de vallei was, en hij dacht even na. Na een korte stilte haalde hij zijn schouders op, wendde zijn blik af van de horizon en keek de pup aan.
"Nou ja. Ik zit wel regelmatig in de vallei, maar ook vaak hier bij de ruïnes. Ook wel in 't Noorden, maar ook bij de omgeving van de mensen. En soms ook wel in 't Schaduwland," zei hij, waarna hij kort zijn blik langs de ruïnes liet glijden. Daarna keek hij haar snel weer aan. "Maar als je ooit zou huilen, hoor ik je waarschijnlijk wel," zei hij, waarna hij een glimlach op zijn snuit toverde. Hij zou alles doen om deze pup te helpen, als hij kon en zij wilde.

Rammstein legde uit dat hij overal was. Hij zei niets over verdere familie en ook niet over Nightfall. Misschien wist hij niet of Lyra - en zo ook Ignis - meer familie had, of hij ging zo op in zijn verhaal dat hij haar eerdere vragen vergat. Ze vermoedde het laatste, want hij zou heus wel weten waarom hij naar Nightfall rook. Ze vroeg zich ineens af wat hij bij haar zou ruiken. Nauwelijks ouders. Misschien wat Schaduwland, maar vooral naar hier: het kasteel, het mistige meer. Een dak boven haar hoofd, een plaats met water, volop prooidieren - dat wilde zeggen wat Mahiya onder prooidieren verstond: muizen, kleine vogels en op zeldzame dagen een konijn. Niet naar de vallei, in elk geval. Daar was ze nooit. Ze besefte dat Rammstein uitgesproken was en knikte even. 'Oké...' Ze praatte wat langzamer, nadenkender. 'Denk je dat ik jouw hulp eens nodig zou hebben?' voegde ze eraan toe. Het was niet neerbuigend of sarcastisch bedoelt, maar een serieuze vraag. Ze had het idee dat ze ouderloos was; had ze dan iets aan een oom?

Even was het stil, Mahiya had enkel met 'oké' geantwoord. In gedachtes verzonken knikte hij even, nadenkend over meer familie van Lyra. Natuurlijk had ze meer familie, maar het merendeel kende hij niet eens. Hij schaamde zich er aan de ene kant om, maar aan de andere kant was zij misschien degene die over haar familie moest vertellen. Hij wist het niet. Hij deed zijn bek open om te antwoorden op Mahiya's eerdere vraag, toen ze weer een nieuwe vraag stelde. Of hij haar ooit eens kon helpen. Hij sloot zijn bek weer, en dacht na terwijl hij naar de horizon keek. Dat lag waarschijnlijk aan haarzelf.
"Ik weet niet of het ooit zou gebeuren, dat je m'n hulp nodig hebt. Maar als je die hebt, weet je dat ik je ermee wil helpen," zei hij, waarna hij haar aankeek en er kort een grijns op zijn snuit verscheen. Hij liet zijn blik weer afdwalen naar de horizon. Nu kon hij over Lyra's familie vertellen. "Ik weet dat Lyra veel familie hebt. Je hebt nog veel ooms, tantes, neefjes, nichtjes, noem maar op. Maar ze heeft ook veel pleegfamilie, net zoals ik dat ben. Ik zou zelf niet eens weten wie er allemaal familie van haar zijn." Hij keek Mahiya weer aan, waarna hij zijn schouders ophaalde. Wat was haar andere, eerdere vraag ook alweer? Over de Nightfall. Waarom hij ernaar rook? Een grijns sierde weer kort zijn snuit. "Ik ruik naar de Nightfall omdat ik daar alfa ben. Eigenlijk sinds kort weer. Je zult nu wel denken dat ik 'n 'goedzakje' ben, omdat ik daar alfa ben. Maar eigenlijk ben ik daar alleen alfa omdat de andere alfa mijn hulp goed kan gebruiken, en omdat veel vrienden en familieleden van me bij de Nightfall zitten," zei hij, waarna hij zijn woorden weer weg liet sterven om eroverna te denken. Opeens bedacht hij zich dat de pup nu misschien zat te bedenken dat zij als familielid ook lid van de Nightfall moest worden. "Maar ga alsjeblieft niet bij de roedel omdat je je erdoor gedwongen voelt vanwege mij. Zoals ik al zei, volg je hart, die brengt je naar een roedel die bij je past," zei hij, waarna hij naar haar glimachte, haar moed schenkent.

Alpha? Ze bekeek Rammstein met hernieuwde interesse. De wolf was snel in aanzien gestegen - in bepaalde opzichten. In elk geval van onbekende, naamloze wolf naar pleegoom en van pleegoom naar alpha van een roedel. Dat het Nightfall was, was een minpuntje in haar ogen. Ze had automatisch een soort afkeer van hen, gewoonweg omdat haar vader een Shadow was geweest. Maar dat knaagde nu wel een beetje. Als alle Shadows zo waren als Ignis en zich nooit lieten zien, dan dáálden zij snel in aanzien. Ze luisterde even naar Rammsteins woorden en glimlachte even. 'Nee, ik ben niet een Nightfall, denk ik,' zei ze kalm. 'Ik ben bang dat ik daarvoor toch een beetje te veel...' Ze kon de woorden niet vinden en haalde even haar schouders op. 'Ik heb er nooit over nagedacht,' gaf ze eerlijk toe. 'Mijn moeder is van plan een roedel te starten, maar daar ben ik ook niet in geïnteresseerd. Ik ben eigenlijk een beetje van het roedelidee af. Er zijn zoveel ouder- en roedelloze pups. Niemand kan mij de Nightfall in dwingen.' Ze was weer even stil, tevreden over wat ze had gezegd. Haar gedachten gingen naar het woord dat Rammstein had gebruikt - goedzakje. 'Wat ik me altijd al afvraag...' begon ze langzaam, duidelijk nadenkend, 'Ik heb eens met een wolf gepraat daarover. Hij vond wolven slecht als ze moorden. Maar eigenlijk moord elke wolf - dat zit gewoon in een wolf. Sowieso op kleine prooien. Die zijn er gewoon, die zijn ervoor de roofdieren. Maar ik geloof niet dat er ook maar één wolf is met wat levenservaring die nog nooit gevochten heeft met een andere wolf. En als hij die dan moest doden omdat hij anders zelf zou sterven, is het dan een slechte wolf?' Ze keek Rammstein even aan, benieuwd of hij een antwoord daarop zou hebben.

Aandachtig luisterde hij naar de woorden van de pup. Ondanks de speelse ondertoon, de stem van een pup, klonk het als uit een volwassen bek. Hij bewonderde de pup daarover; ze zou het vast nog ver schoppen. Ze vertelde hem dat ze niet echt een roedellid voor de Nightfall zou zijn, waarna hij even grijnsde en haar aankeek.
"Nee, ik denk ook niet dat je bij de Nightfall moet gaan. Als je dat zou doen, zou ik dat zonde vinden. Je past er gewoon niet bij... Maar je hoeft ook niet speciaal in een roedel. Je kan er ook voor kiezen solitair te zijn, dat je niet in een roedel gaat," zei hij rustig tegen haar. Hij wilde niet dat ze overhaasde beslissingen nam, en zo in de knel zou komen. Niemand moest haar dwingen in een roedel te gaan.
Mahiya begon weer over een ander onderwerp, en nog altijd aandacht luisterde hij naar haar woorden. Ze begreep iets niet over 'slechte' wolven. Zelf noemde hij wolven, zoals de Shadows, niet 'slecht'. Het was niet iets slechts wat hen dreef, maar hun eigen karakter. Iedereen had een eigen karakter, en dat bepaalde welke kant een wolf op ging. Maar 'slecht' wilde hij wolven nooit noemen.
"Ik vind het ook moeilijk wolven 'slecht' te noemen. Veel 'goede' wolven noemen de Shadows 'slecht', maar ongetwijfeld zullen zij dit andersom ook doen. Maar ik wil wolven daarover niet oordelen. Ik vind dat alle wolven gelijk zijn," zei hij rustig, waarna hij zijn blik van die van Mahiya los liet. Hij liet die weer glijden langs de horizon, over de boomtoppen, waar de hemel al bijna helemaal donker was. Nog een dunne laag van oranje gloed was te zien. "En ja, elke wolf vecht. Niet alleen tegen andere wolven. Maar dat is de zogeheten kringloop. Wij eten bijvoorbeeld herten. Maar als wij dood gaan, zullen wij voedsel zijn voor andere dieren. Uiteindelijk worden wij, als we lang dood zijn, vruchtbaar. Hierdoor laten wij planten groeien die de herten weer voeden. Snap je?" Na deze woorden keek hij Mahiya weer aan. Hij zou er van op kijken als ze het niet begreep, zo'n slimme pup als zij.

Nee, eerlijk gezegd snapte ze het niet. Ze probeerde te bedenken wat Rammstein bedoelde. Een wolvin werd loops, wist ze, en dat was een teken dat ze vruchtbaar was en kinderen kon krijgen. Maar een dode wolvin kon toch niet meer loops worden? Een nadenkende frons verscheen op haar gezicht toen ze probeerde te begrijpen wat Rammstein bedoelde met 'kringloop'. Een kring, een cirkel. Maar waarom er dan nog 'loop' achterstond, begreep ze niet helemaal. Maar wat had dat met dode wolven te maken? Ineens schoot haar te binnen dat ze zich een dag had afgevraagd wat er eigenlijk gebeurde met de overblijfselen van haar prooien en ze had ergens een stuk van haar konijn laten liggen, waarna ze elke dag had gekeken. Ze had gezien dat er aaseters van hadden zitten eten - kraaien pulkten de laatste restjes vlees eraf. Later waren er ook, tot haar grote afschuw, insecten in gaan zitten, maden en vliegen die meehielpen met de verroting. Na hele lange tijd was er eigenlijk niet meer dan gebleekte botten over. Bedoelde haar pleegoom dát met 'kringloop'? 'Ik denk dat ik het begrijp,' zei ze langzaam, 'maar niet helemaal. Kijk, ik heb een keer gezien hoe iets dat ik gegeten had, door aaseters en insecten verder werd kaalgegeten. En uiteindelijk waren er alleen maar botten over. Maar dat werd allemaal gegeten door dieren, en niet door planten, toch? Hoe kan het dan, wat jij beweerd, dat ze er toch van eten?' Ze schaamde zich er niet echt voor dat ze het niet helemaal snapte. Ze vond dat ze al een heel eind was gekomen, hoewel ze Rammsteins woorden in het begin niet had gesnapt. En waarschijnlijk zou hij het wel verder uitleggen.

Nog steeds niet begreep Mahiya alles, en dat viel ook te verwachten. Eigenlijk was het wel lastig, om te begrijpen, maar ook om uit te leggen. Ze vroeg hoe dat werkte met die planten, en hij zocht snel naar de juiste woorden.
"Eerst eten dieren er van. Uiteindelijk blijft er iets over, wat zich langzaam met de natuur vermengt. Dan groeien er grassen en bloemen en planten overheen. Graseters eten dat weer, bijvoorbeeld een hert. Dus een hert eet wat uiteindelijk van ons geworden is," zei hij rustig, waarna hij zweeg om over de woorden na te denken. Hij hoopte dat Mahiya het nu wel begreep, en anders zou hij het gewoon nogmaals proberen beter uit te leggen. Misschien begreep ze niet wat dit met 'slechte' wolven te maken had, maar dat had hij al geprobeerd uit te leggen. Hij wilde wolven niet 'slecht' noemen. Ookal maakten ze elkaar dood.

Ze keek even naar de grond onder haar poten. Onder de dunne laag sneeuw waren plukken gras zichtbaar, en daaronder roodbruine aarde. Was dat ooit een dier geweest? Zo zag het er niet bepaald uit. Maar toch dacht ze dat ze het begreep. De insecten, die van de overblijfselen van haar prooi hadden gegeten, leefden in en op de grond. Rayna had haar ooit - toen Mahiya haar nog veel zag - uitgelegd dat insecten nuttig waren. Ze maakten de grond schoon, of zo, en daardoor konden planten groeien. Langzaam dacht ze dat ze begreep wat Rammstein bedoelde. 'Ik denk dat ik het begrijp,' zei ze uiteindelijk, en voor haar was het onderwerp zo afgesloten. Ze herinnerde zich dat ze op dit onderwerp waren gekomen omdat hij iets had gezegd over slechte wolven - die noemde hij niet slecht. 'Misschien zijn er wel wolven die slecht zijn,' zei ze zacht. 'Een wolf die zijn eigen familie haat, is die slecht? En als dat zo is - mag je ook van slechte wolven houden?' Ze keek hem even aan, in tweestrijd, denkend aan Rhoon.