Callum liep door het bos. Hij keek omhoog. De bomen waren erg groot. Er was wel een pad in het midden van ongeveer 2 meter breed. Hij liep verder het bos in. Uiteindelijk kwam hij bij een struik. Het begon te regenen. Callum liep naar de struik toe. De struik stond onder een van de bomen. Tussen de struik en de boom was een klein open plekje. Hij liep naar het plekje, en ging liggen. Door de bomen kwam de regen niet op hem. Callum bleef nog even wakker. Maar daarna viel hij in slaap. Toen hij wakker werd, regende het al niet meer. Hij stond op, en liep verder het bos in. Hij kwam uiteindelijk op een open plek. Hij keek rond. Het was een grote open plek. Bij de buitenkanten van de grote open plek, stonden ook bomen. De plek was prachtig. Er lag ook nog een klein plasje water. Callum liep er naar toe. Het water was schoon. Callum bukte zich over het plasje. En dronk wat op. Daarna liep hij naar de rand van de open plek, en keek door de bomen heen. Daar ging het bos weer gewoon verder. Dit was dus een plek midden in het bos! Hij zag poot afdrukken op de grond. Ze waren nog vers. Hier was dus waarschijnlijk nog een wolf geweest. Want het waren duidelijk wolven poot afdrukken. Callum keek rond. De poot afdrukken liepen naar het Noorden. Callum keek goed door de bomen heen. Hij zag niks. Hij nestelde zich door de bomen heen, en liep ook naar het Noorden.

Midnight Rose Liep naar het zuiden en rook plots een geur die ze al een lange tijd niet meer was tegengekomen. Een andere wolf, daar was geen twijfelen aan.
Rose volgde de geur van de onbekende wolf en kwam langs een helling...Deze helling deed haar terug denken waarom ze naar hier was gekomen,
in de 1e plaats om het verleden een beetje te vergeten maar overal waar ze kwam werd ze eraan herinnerd.
Een diepe helling die uitliep in een dal net als haar vorige thuis,
ze rook de herfst geur, de gevallen knisperende bladeren onder haar poten en de zoete geur van verse regen.

Ze keek nog een laatste keer om en liep dan verder, weg van haar verleden.
Midnight Rose kwam lang een boom waar de geur heel sterk was geworden,
ze snuffelde aan de bladeren en volgde het spoor verder.
Polts knapte er een tak achter haar! Ze draaide zich vliegensvlug om en staarde tussen de bomen, ze was er zeker van dat iemand haar achtervolgde. Op haar hoede vervolgde ze haar tocht,
niet helemaal zeker of ze wel zou verder lopen.

Rose besloot om toch te gaan kijken of iemand haar achtervolgde en keerde om. Op haar hoede voor wie haar zou kunnen besluipen...
In de verte zag ze de schim van een wolf ze verzamelde al haar moed en riep ¨Hallo?!... Is hier iemand?.
Er kwam geen antwoord maar toch? Er was iets....

Een stem haalde Seana uit haar gedachten. Ze keek op, liet haar felle blik door de omgeving blijven en rusten op een jongwolfje dat een paar meter van haar afstond.. Automatisch gleed er een emotieloze grijns over haar spitse snuit, als een schaduw, en ze stond op. Krachtige poten brachten haar vlug bij haar doel, waar ze tegenover de teef ging staan, houding en ogen straalden een soort felheid uit die standaard aanwezig leek te zijn bij haar.. De macht van zelfvertrouwen, die grenzen overschreidde.
"Jazeker.. Ik ben er. Maar of je daar nou zo blij mee moet zijn.." Mompelde ze, een korte grinnik volgde na haar woorden. Ze bewoog zichzelf traag vooruit, liep een rondje om de teef heen, weer eindigend op de plek waar ze eerst stilgestaan had.
"Wie ben je en wat moet je?" Voegde ze koel aan haar woorden toe, met een soort dwingende ondertoon in haar stem. Ze had geen zin in een reactie als 'dat gaat je niks aan'.. Antwoorden wou ze, een reden voor de aanwezigheid van het wolvinnetje.. Seana's ogen gleden over het lichaam van de onbekende tegenover haar. Aan de bouw en de spieren kon ze opmaken dat het inderdaad een jongwolfje was.. Rond de anderhalf jaar. Ze zag er ietwat naïef uit.. Wat het waarschijnlijk alleen maar leuker maakte.
Kalm wachtte ze een antwoord van het wolvinnetje af, nieuwsgierig ernaar. Interessant.

Midnight Rose zag de schim op haar afkomen, een wolvin. Haar houding straalde een soort felheid uit, Midnight Rose vond haar houding niet echt toepasselijk voor een eerste ontmoeting... De wolvin zei al mompelend "Jazeker.. Ik ben er. Maar of je daar nou zo blij mee moet zijn.." daarop volgde een korte grinnik, Midnight Rose wist niet was te zeggen...

De onbekende wolvin liep een rondje om haar heen terwijl Midnight Rose naar haar bleef kijken. Haar aandacht verslapte geen minuut zelfs niet toen de wolvin terug voor haar neus stond. "Wie ben je en wat moet je?" vroeg ze cru, Midnight Rose deed haar bek open en antwoordde "Ik ben Midnight Rose, ik ben opzoek naar een nieuwe thuis. En wie ben jij?" Vroeg ze met enige twijfel in haar stem. De wolvin bekeek haar eens goed van kop tot staart, Midnight Rose kon zien dat er met haar niet te sollen viel. Ze was al blij dat er hier toch nog iemand rondliep die haar iets vroeg ook al was het iemand die niet erg geïnteresseerd was. Bang maar fier op zichzelf richtte ze haar op en wachtte ze op het antwoord, nog steeds met haar blik op de wolvin.

Het wolvinnetje antwoordde al gauw, en aan haar houding te zien probeerde ze niet bang over te komen - al was Seana er ondertussen meesterin geworden in het herkennen ervan. Dat kwam misschien ook grotendeels omdat ze ervan leek te genieten.. Ze grinnikte geamuseerd. "Geef me één reden waarom ik je mijn naam zou geven, liefje," antwoordde ze kortaf, op de felle, ietwat snauwerige toon die ze zichzelf aangewend had. Ja, hier genoot ze van.. Vooral als haar 'slachtoffertjes' zich groter probeerden voor te doen dan ze waren, maar daarin niet bepaald slaagden..
"Hmm.. Vooruit dan. Seana - lid van de terugkerende roedel de Shadows - onthoud die naam. Het kan je nog van pas komen," reageerde ze vervolgens liefjes, terwijl ze traag naar voren stapte en loom langs haar lippen likte. Vaag was nog de smaak van bloed aanwezig, van een sneeuwkonijntje dat ze eerder gegeten had in het Hoge Noorden. Daar zat blijkbaar een roedel, The Vicious Pack - die was ze echter niet tegengekomen.. Nog nooit eigenlijk. Misschien was het toeval, misschien waren ze niet erg actief.. Zo zou het in elk geval niet met de Shadows verlopen wanneer die terugkeerden. En die terugkeer was nu aan de gang.. HEt kon haar niet snel gebeuren.

De onbekende wolvin leek het te merken dat Midnight Rose niet zo zelfzeker was en genoot ervan, niet veel later zei ze "Geef me één reden waarom ik je mijn naam zou geven, liefje,". Het was kortaf en toch redelijk beledigend.
De wind speelde terug op tussen de bossen en voer het geluid van een stromende rivier met zich mee, Midnight Rose had dorst en zou een poging ondernemen om hier weg te geraken zo snel ze kon.
Voordat ze haar kon omdraaien reageerde de wolvin, "Hmm.. Vooruit dan. Seana - lid van de terugkerende roedel de Shadows - onthoud die naam. Het kan je nog van pas komen," De wolvin die Seana heette likte haar lippen af waar nog wat restjes bloed aan hingen en stapte traag naar voren, "Als u me zou willen excuseren, ik ga vertrekken maar het was me een genoegen je te ontmoeten, Seana." Zei Midnight Rose en ze draaide zich om en zette haar tocht verder, nog een laatste keer keek ze naar Seana en weg was ze.